ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران با احترام ، پروژه فوق را به شما تقدیم نموده ، شاید کمکی باشد بر زدودن شیو ه های ناعادلانه تقسیم قدرت ، امکانات و پول در جامعه اسلامی ایران، تمرکز بسیار خطرناک قدرت ، سرمایه های انسانی و تقسیم ناعادلانه سرمایه و سود بین مردم ایران و پایتخت نشینان و آزادی عمل و دفاع از شیوه های رفتاری ناشایست در ایران به گونه ای است که اگر شهروندان و مدیران کشوری تهران نشین را در کفه ای از ترازو و تمامی استان های دیگر را در کفه دیگری بگذاریم شاید هنوز کفه تهران سنگین تر باشد .

هم وطن سیستان و بلوچستانی ام ، وقتی استاندار استان شما اعلام کردند که باران رحمت خداوند به سرزمین تو در حالی که سیلاب را به همراه داشته ، موجب خرسندی تو شده ، خوشحالی ما را نیز به همراه داشت . چون بخشی از 520 هزار نفر مهاجری که از استان شما مهاجرت کرده اند برای کار به استان ما آمده ا ند و شاهد نحوه زندگی شما بوده و هستیم و یکی از دغدغه های همیشگی ما بوده و هست . هم وطن خوبم بعضی وقت ها ما برای اینکه زندگی بهتری داشته باشیم و از مواهب زندگی استفاده بیشتری ببریم ، لازم است تجدید نظر و نگاهی دوباره بر باورها و آداب ورسوم مورد قبول مان بیندازیم . و حالا که خانه و کاشانه شما را آب به همراه خود برده است . در باز سازی دوباره و در تغییر نگاهی موثر اجازه بده شهرک هایی برایت بسازند تا از پراکندگیی که مانع از رساندن امکانات به تو می شود کاسته شود . در نحوه کشاورزی و زندگی ات تغییری ایجاد کن . در باور غالبت که داشتن تعداد زیاد فرزندان را عامل قدرت و صلابت تو می شمارد تجدید نظر کن و بدان در دنیای امروز آنچه تعیین کننده تر است ، کیفیت زندگی است . و بدان که خوشحالی ، سربلندی و بهبود کیفیت و کمیت زند

افرادی که باورهای اعتقادی خود را با تحقیق و با استفاده از اصول عقلی _ انسانی ، آزادانه انتخاب می کنند ،. هرگز حاضر نیستند آنها را وسیله سازند برای کسب موقعیت اجتماعی ، ثروت و شهرت ، این گونه باور ایمان را به همراه دارد و انسان با ایمان همواره در طلب ، نو شدن و گامی به جلو نهادن است . برای او تغییر لازمه زندگی است . اما ؛ کسانی هم هستند که بر اثر تبلیغات محیطی و یا بر اساس باورها و شئونات خانوادگی یک دین را می پذیرند . دینی که برای انتخابش حاضر به هزینه کردن وقت و تلاش و کوشش برای شناخت اصول آن و کنکاش در دلایل توصیه ها و دستورات و آداب و احکامش و مقایسه آن با دیگر ادیان نیستند .

بهترین و پرجمعیت ترین گردهمایی های سراسری پس از انقلاب در ایران شرکت در تشییع جنازه شخصیت ها و قهرمانان ملی بوده و هست .

سال 1367 جنگ تحمیلی عراق علیه ایران تمام شده است و هنوز سالانه و در چندین نوبت و شهر به شهر پیکر شهیدان دفاع مقدس تشیع می گردد.

در روزگاران قدیم روسا اگر فن بیان و قدرت نفوذ در شهر و منطقه خود را داشتند و دسترسی به منابع مالی هم داشته و لشکری برای خودشان تشکیل می دادند و پیروانی به هم می زدند ، می شدند رئیس ، حتی ممکن بود قدرت نفوذ هم نداشته باشند اما با پول و باج های ریز و درشت یا ترساندن مردم بتوانند عده ای را دور خود نگه دارند بعد هم لشکرکشی کنند به سرزمین های دیگر و مردم را قلع و قمع کنند و پول و مال اندک شان را بربایند و اسیرشان کنند و از نیروی کارشان استفاده کنند .

اگر از من به عنوان یک ایرانی سوال شود دشمن اصلی جامعه ایران کیست ؟ بدون مقدمه و تعارف می گویم ؛ جهل و ناآگاهی مردم آن و شاید برای شما خواننده عزیز این جواب قدری سنگین و ثقیل باشد و بگویید در ایران به توسعه نیروی انسانی توجه زیادی شده است ، مراکز آموزشی خیلی تلاش می کنند و حتی از شبکه های تلویزیونی هم برای آگاهی دادن به مردم استفاده می شود و غیر منصفانه است این برداشت و جواب ؛

مردم ایران سال ها که دهه هایی است که با عده ای تمامیت خواه و بی دین که خود را در پشت نقاب مذهب استتار کرده اند و بوی خون برایشان خوشایند است و شراره های آتش خشم از دل های پر کینه و نفاق شان بیرون می آید قهرند و سر آشتی ندارند ، چون از جنس آنها نیستند .

بی مقدمه این سوال را مطرح می کنم که اگر به شما بگویند فردی ثروتمند است چه تصویر و تصوری از آن شخص در ذهن شما نقش می بندد ؟ اگر بگویند که فرد دیگری دارای قدرت تصمیم گیری و عمل است چه چیزی در ذهن شما مجسم می شود ؟ حالا کسی بیاید و به شما بگوید که فلان فرد بسیار فهمیده ، عاقل و اهل عمل و در نتیجه صاحب نفوذ است در ذهن شما چه تداعی می شود ؟

بدترین کاری که در حق یک فرد می شود انجام داد این است که آنقدر او را در معرض تحقیر و توهین قرار دهی تا او نیز باور کند که ناتوان و حقیر است و تنها با تکیه بر دیگری و برای برآوردن نیازهای دیگران است که حق زندگی وحیات دارد .

یک عادت بد ما ایرانی ها این است که پناه می بریم به طرفی که به ما اجحاف شده و انتظار داریم طرف مقابل را متقاعد کنیم تا به ما ظلم نکند به جای اینکه به خود و توانایی های خود فکر کرده و راه های را بیابیم که می توانیم به حق و حقوق خود رسیده و نگذاریم کسی به ما ظلم کند